Webshop

Inleiding 

Waarom vallen menen die de ogen sluiten en zich rustig ademhalend overgeven aan de stilte niet onmiddellijk aan de grootst mogelijke verveling ten prooi? Waarom wordt een geest die zich niet langer oplaadt met prikkels van buitenaf juist als vol in plaats van als leeg ervaren? Waarom stompt zo’n geest niet af, maar wordt het brein van de mediterende juist alerter voor wat zich in zijn lichaam en geest afspeelt. Als de Amerikaanse neurofysioloog dr. John Lilly het niet verschillende malen aan den lijve had ondervonden zou hij het, met zijn wetenschappelijke achtergrond, zelf ook niet hebben geloofd. Hadden zijn leermeesters hem niet ingeprent dat de hersenen zonder extreme stimuli niet goed konden functioneren?
Lilly had deze stelling nooit helemaal vertrouwd. Waarom zochten monniken, priesters, yogi’s en zenmeesters waar ook ter wereld al eeuwenlang de totale stilte en het volledige isolement om hun geest te scherpen en het bewustzijn te verruimen als dit niets anders dan dofheid, afstomping en verveling teweegbracht?

Al ver voor de oorlog hield dr. Lilly zich met deze en andere kwesties betreffende de aard van de geest bezig. Om zijn vermoeden dat sensore deprivatie d.w.z. het jezelf of anderen voor korte of langere tijd afsluiten voor zintuiglijke prikkels, een weldadige uitwerking op zowel lichaam als geest had wetenschappelijk te bewijzen, ontwikkelde hij in 1950 de eerste floatcabine. Doel van zijn onderzoek was onder strikt wetenschappelijke condities, vast te stellen wat er precies in de geest en het lichaam van de proefpersonen gebeurde, als deze een tijdlang in een prikkelbare omgeving verbleef.